Henriette Roland Holst (1869-1952)
Türkçeye çeviren: Hatice Yıldırımtepe
Özgürlük Yaklaşıyor
Sakin bir ekim sabahında,
gördüm sayısız göçmen kuşlarını
göğü yararak gizli bir menzile süzülüyorlardı;
denizlerin ve dağların ardında kabaran
o uzak menzile doğru.
Göğün beyazlığını aştılar
tereddütsüz, kaygısız bir sabahın içinden,
onları çeken temiz ve güçlü çağrılarla,
tatlı kuvvetiyle yeşil kıyıların beklediği güneye.
Başlarını çevirip düşünmeden
doğanın buyruğuna uyarak
varmak istedikleri yere…
İşte insanı da böyle görüyorum şimdi:
hayatın bütün yollarından geçerek
yavaş yavaş yaklaşırken
bana uzakta parlayan o yere-
Özgürlük, senin beyaz ışığına.
Gün batmakta ufuklarda usulca,
ve salmakta sarı çizgili gökyüzü;
bulutların koyu kanadı
şehrin griliğini sarıyor şimdi.
Derken alevlerden bir sürü
günün solgun yoluna,
düşecek ince dalların üzerinde
gümüş güneşler açıp;
evleri ve sokakları
ışığa boğacak.
Ey bir zamanlar gözlerimizi
özlemle göğe kaldıran
o göksel parıltılar!
siz şimdi yavaşça soluyorsunuz.
O halde teselli için size bakan
insanları soğukta bırakmayın çünkü
Bu kuşak, korkmadan
toprağa kendi ateşini ektiğinde;
nice gözde dans eden
o alevi büyüttü.
Çok geçmeden
her yer tek bir ışığa,
tek bir büyük parıltıya
dönene kadar.
De Vrijheid Nadert
Zooals ik zag in kalme Oktober-morgen
de scharen der trekvogels ongeteld
drijven voorbij, op weg naar het verborgen
doel, dat achter zeeën en bergen zwelt,
zooals die vogels aten ‘t witte veld
der lucht: weifelloos-zeker, zonder zorgen,
omdat een zuivre drang ze door den morgen
heenzoog gewisselijk, met zoet geweld
naar het zuid, waar de groene kusten wenken,
waarheen hun vogelkoppen, zonder denken,
heenwillen door natuurgena,
zoo zie ik nu den mensch, langs alle paden
des levens, naderen tot de gestaden
waar mij opblinkt, Vrijheid, uw witte wâ.
De dag zinkt neder aan de horizonnen,
het geelgestreepte hemelveld wordt mat
boven de wolkbank die half heelt omsponnen
met zijn donkeren vlerk het grauw der stad.
Daar is een vlammenschaar lustig begonnen
dammen te werpe’ op valer schemers pad:
op slanke stengels bloeien zilverzonnen
en doopen huize’ en strate’ in een lichtbad.
Zoo verbleekt gij nu, bovenaardsche glansen,
die lang mensche’-oogen dwepend opwaarts trokken
om troost, maar laat ons niet in een kil donker:
dit geslacht plant op aarde onverschrokken
de vlam die wij in menig oog zien dansen:
weldra wordt alles nu één groot geflonker.
