tel örgülerin ardında görülüyor bir çocuğun yoksulluğu
eli açık, mavi boncuklar saçıyor canına yeryüzünün
al biçimli güvercinler kanat açıyor göğe
bir duayı yetiştirmeye çalışıyorlar, henüz adı konulmamış
ansıyor Anadolu’nun o zamansız bozkırı ve sineması
şu toprak, bir avuç taş tenin sızdığı
soğuk rengiyle yalnız kalmış mezar
göz kapaklarında ürperti bu
belleğin de çınlayan coğrafya keskin ve sağır
görüyor bir vakit, terini siliyor gözleri durgun
toprakla mühürlenmiş kucaklaşma
lisanın ağır feryadı, zılgıt ki
anlaşılmaz bilmez kürtçeyi
ve yeniden beliriyor bir dalın kundakladığı koza,
yaşından taşmış, yaşamış yüzyılı
uzanıyor sırtüstü yalnız merak
o kadar azız ki siliniyor çocukluğumuz
bu yaşamak ki her gün şansımız, elinde bir oyuncak
toprağa erkenden işaretlediği,
yazık, sevinçsizliğin eş anlamı yüreğindeki yangın
işareti silecek bir çizik yok göğün altında
ve tutulmuş uykusu üstünde toprağın
yalnız çarık izi çiçeklerin burnunda
kısıp gözlerini, bakıyor çerçevenin ucuyla
bir ses: toprağın altı üstünden daha sıcak
yani çocuk, ve elinden düşen o son oyuncak
