Beni beğeniyor musunuz?

Anlattığımız her şeyde biraz poz keseriz. Ya birileri övsün, beğensin, bilsin diye; ya bize acısın diye, ya bizi sevsin diye; ya da kendimizi aldatmakla filan uğraşıyoruzdur. “Gerçek acılar dilsizdir.” ve türevi çok sayıda söz duydum bilmem kimlerden. Artık sakız oldu bu gibi sözler ama o kadar yerinde bir söz ki. Gerçek acısı olan o cümleyi bile kuramaz. İçinde, derinlerde bir yerde bir şeylerin yasını tutan, bir şeylerin ağırlığıyla ezilen kişi ister istemez durgunlaşır, kendine gömülür. Çünkü bilir ki bu dünya böyledir ve hakiki kederin devası yoktur. Kurtarıcı yoktur. Katlanılacak!

Evet, poz kesiyorum. Bu sözleri kurarken ben, bu yazının okunup beğenilmesi arzum var. Çok derinde olup fark ettiğim bir duygu da değil üstelik, yüzeyde, yüzüyor. Bunu böyle yazdıktan sonra mesela, bir de üstüne samimiyetini gösterip takdir toplama niyeti binmiş oldu. Zaten insan niye konuşur ki karşısındaki biriyle? En masum sebep can sıkıntısı ya da iş mecburiyeti gibi bir şey olabilir ama çoğu kez, yine, takdir edilme, saygı görme, beğenilme, zekasını kanıtlama, bilgisini kanıtlama, talep edilme gibi bir arzudan doğar “konuşma”. Dilin -ya da hecelerin miydi?- ortaya çıkış teorileri arasında, sanıyorum, iş yaparken vs. çıkarılan seslerden bahsedilirdi. Artık kimsenin bu kadar çok konuşmayı hak edecek kadar çalışmadığı malum, sussak mı biraz?

O kadar aciziz ki. Kendimizi var etmek, “buradayım” demek için ne kadar uğraşıyoruz. Üstelik, böyle yapmayı ayıp sayarak yapıyoruz bunu çoğu zaman. Tarkovsky, “beğenilmesi için film yapmıyorum ama filmlerim beğenilirse de bu hoşuma gider.” gibi bir şey demiş. “Sanatçıların” genel kanaati buzaten. Beğenilmesi için film yapmıyorum: bir hakikati bulmaya çalışıyorum. Filmlerim beğenilirse hoşuma gider: Yeteneğim, zekam övülürse hoşuma gider. Yoksa, şu demek değildir mesela: Hakikat (o, bulmuş diyelim) beğenilirse hoşuma gider ya da hakikati sunuş tarzım beğenilirse hoşuma gider. Bir kere hakikat diye bir şey varsa dünyada, kendi başına bir şeydir. Bizle hiçbir ilgisi yoktur. Ve varsa eğer, bunun keşfedilemeyeceğini, olsa olsa kendine göre bir hakikatin varsayılabileceğini bence artık anlamış olmamız lazım. “H2O eşittir su” gibi bir şey değil bu sonuçta. Herkes buna “evet” demez. Velhasıl, meramım anlaşıldı herhalde. Övülmeye, beğenilmeye deli gibi muhtacız. Bunu belli etmemek için de durmadan poz kesiyoruz. İz sürüp duruyoruz.

Söyleyeceklerim üç aşağı beş yukarı bu kadar. Ama bunları boş verin, beni beğeniyor musunuz?

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir