Bir mayıs sabahı doğdu güneş dağların tepelerin ardından. Batana kadar nice ana şahitlik edecek.
Uçsuz bucaksız ovada başaklar sürgün vermiş yemyeşil. Ağaçlar giyinmiş türlü yemişle donanmış. Kuzular yavrulamış, çiçekler binbir renkle boyanmış. Doğa düğünlüklerini giymiş dört bir yanda salınıyor.
Ceylanlar göl kıyısında seke seke oynaşıyor. Kurşuni taşlar dağılıyor ayaklarının altından.
Dağılıyor Ceylan’ın göğsü tam o sırada, tabancadan çıkan tek bir kurşunla. Göle dönüyor beton zemin.
Bir kadın, gözünden sakındığı kat kat yapraklı mis gülleri kesiyor şerbetlik.
Levazımatçı, kat kat kumaş kesiyor Gül’e yakasız gömleklik. İçi titriyor adamın, gencecikti kızcağız.
Şehirdeki asırlık han duvarları arasında da zemberek işliyor. Bir kıyamet kopuyor en alt katta. Çay ocağı sahibi çırağını kalaylıyor: “Ne sandın lan? Ortaya çıkmaz mı sandın çayları fazla yazıp farkı cebe indirdiğin? Güneş balçıkla sıvanmaz evladım!”
Sıvanıyor ama öğleye müteakip Güneş’in bedeni. Kabristanda gönlü harap anneciği, bir de oğlan kardeşi. Gözyaşları usul usul suluyor toprağı. İmamın dilinden hafifçe süzülüyor Yasin ayetleri.
Hanın üst katında cila kokan bir odada titizlikle oyuyor ceviz levhayı mahir bir usta. İnce ince sedef kakacak, ayna olup parlayacak. Kocası, yatak odasında koluna kuvvet kakıyor Sedef’i sıvası dökülmüş duvara, bir daha bir daha. Aynaya bile bakamayacak haftalarca.
Saat ikindiye dönüyor. Sokakları ağ misali örten sıcak, vadiden esen meltemle biraz olsun dağılıyor. Fahriye elinde maşrapa kapıya çıkıyor, her dem yeşil ıtıra su veriyor. Oyalı yazmasından taşan saçları dalgalanıyor. Çocuklar sarıyor etrafını. Dillerinde binbir tezahürat: “En güzel komşu Fahriye Abla, ne de şirin Fahriye Abla!” Gözleri de dudakları gibi gülüyor Fahriye’nin. Avuç avuç şeker çıkarıyor ceplerinden. “Ne de vefalı Fahriye Abla!” Akşam tek makas darbesiyle kesiliyor saçları Fahriye’nin.
Işıkları yanıyor şehrin. Yüzünün aydınlığı birden sönüyor Mehveş’in. “İmtihan harcını yatırmadım.” diyor babası. “Üniversite filan boş işler. Görücü gelecek haftaya, yaza yaparız düğünü.”
Bir nida yükseliyor puhunun yuvasından. Dişisi ve erkeği hep bir ağızdan. Yavrucuk kanat açamadan düşmüş yuvadan. Nidalar yükseliyor yarı açık camlardan. Derken yakıcı bir sessizlik ve incecik bir ağlayış. “Müjde, nur topu gibi bir kız!” Kahveye gidiyor taze baba, okeye dördüncü olmaya.
Altmışlarında dul bir kadın kapatıyor evin ışıklarını. Gönlü ferah, vücudu yorgun. Dip bucak bahar temizliği yapmış bütün gün. Ankesörlü telefonun yanında bir gölge, “Ceylan” diyor bakkala sipariş verir tonda. “İşini bitirdim, namusumuzu temizledim.”
Cılız bir otomobil farı beliriyor ufukta. Boğuk sesi iyiden iyiye duyuluyor. Dar bir sokakta duruyor ama motoru kapanmıyor. Asker tıraşlı bir genç iniyor aşağıya. Cebinden çıkardığı notu yerden aldığı taşa sarıp ikinci katın aralık penceresine atıyor. Kıpkırmızı bir çift göz beliriyor camda: “Gelmeyeceksin sanmıştım.”

çok güzel yalın bir hikaye
Emeğinize yüreğinize sağlık harika olmuş tebrikler 👏👏